[11-03-2021, Amstelveen] Zojuist had ik een bijzondere Colournostics sessie met een leuke dame die zich heel bewust was van zichzelf. Iets dat zich bij haar ook lange tijd heeft geresulteerd in zichzelf niet kunnen zijn. In onzekerheid. Continu denken vanuit de ander. Wat als ik dit draag of zeg, wat vind die ander daar dan van? Wat als ik nu opeens iets anders ga doen op Instagram dan normaal, verlies ik dan mijn volgers? Maar weet je, dat overbewust zijn, en dat besefte mijn klant zich ook al een tijdje, dat kun je ook ombuigen in: ik ben heel goed in de ander aanvoelen. En zelfs: ik zet nu al zo lang anderen op een voetstuk, nu is het mijn beurt.

Terug naar jezelfDe schijn ophouden

Ik vind het mooi om met dergelijke onderwerpen geconfronteerd te worden, omdat ik het zo ontzettend herken. En wie trouwens niet, we zijn ons allemaal wel eens overbewust van onszelf, of jaloers op die ene andere vrouw, die het veel beter lijkt te doen dan wij. Wat ik heel  ontnuchterend vind om te weten is dat ook die vrouw tegen dingen aanloopt, weleens hulp heeft gezocht omdat onzekerheid ook haar niet vreemd is! Het enige is dat ze iets beter (dan jij en ik)  zijn in de schijn ophouden en zich aanpassen aan datgene wat er van hen wordt verwacht. Van alle dames die ik tot nu heb mogen helpen met Colournostics, gaf het gros aan dat hun hoofdprobleem onzekerheid is. Bij een deel is dit iets wat ze vanuit hun opvoeding meekregen, waarbij sommigen ook nog eens (jarenlang) zijn gepest op school, met als gevolg een diepe onzekerheid van binnen over zichzelf.

Pesten

Sinds ik zelf kinderen heb, ben ik heel gevoelig voor pestgedrag van andere kinderen. Ik ben er als de kippen bij als ik ook maar het geringste  vermoeden heb dat mijn kind daar slachtoffer van is. Niet omdat ik vroeger zelf gepest ben, maar omdat we allemaal weten wat de gevolgen zijn van pestgedrag op een kind. Het legt namelijk een smet op de rest van hun leven. Pas op latere leeftijd beseffen ze dat hierdoor overtuigingen over zichzelf hebben ontwikkeld, die ze enorm blokkeren om vooruit te gaan.  Maar of je nu wel of niet bent gepest vroeger, hoe komt het toch dat we nog steeds steeds regelmatig ervaren dat die ander het veel beter heeft, knapper is, en slimmer is dan onszelf? Want jij kunt misschien niet wat zij doet, maar kan zij wel wat jij kan? Kan zij wel zonder make-up over straat, of valt ze dan direct door de mand? Kan zij wel op haar Insta-account delen dat ze een flinke baaldag heeft, iets wat jou heel goed afgaat. Is ze wel net zo oprecht (enthousiast) als jij wanneer je praat over je werk/ passies? Kortom, waarom kijken we zoveel naar de ander, en zijn we minder bezig met onszelf?

Kleine kinderen

Laatst realiseerde ik me weer, dat toen ik mijn kleine ventje ophaalde van de opvang, hoe heerlijk echt en zichzelf kleine kinderen kunnen zijn. Ze laten een boer of scheet zonder blozen, spreken de buurvrouw die langsloopt opeens aan op haar grote borsten of vooruitstekende tanden zonder enige vorm van schaamte (yup, ik spreek uit ervaring) of voelen zich opeens Spiderman of Elsa, en uiten dit dan ook ongeacht waar ze zijn (ja, zelfs in de rij voor de kassa). Ze zíjn gewoon. Er is geen ander op dat moment. Alleen zij, en hun gedachten en gevoelens.

Afgeleerd

Waarom hebben wij vroeger toch zo afgeleerd (in onze opvoeding) om onszelf te zíjn, om ons uit te spreken wanneer we iets zien of ergens anders over denken? Wat voor leukere, uitdagendere, oprechtere wereld hadden we gehad als we vroeger niet hadden geleerd om ons in te houden? Kortom, we zijn (deels) een product van onze opvoeding, iets dat helaas toch voor 50% meespeelt in hoe wij ons nu voelen en gedragen. Voor de overige 50% speelt ons karakter, onze persoonlijkheid een rol. Het is dus èn/ èn. En voor wat betreft jouzelf, je kunt je nog steeds verder ontwikkelen & veranderen (in positieve zin!). En met veranderen bedoel ik: meer teruggaan naar jouw oorspronkelijke ik, naar dat kind dat je ooit was, met al je spontane uitspattingen en interesses.

Makkelijker gezegd dan gedaan, I know. Maar weet dat dat kind nog steeds in je zit. In ons allemaal. Dat houd ik mezelf ook voor, waardoor ik steeds meer mijzelf durf te zijn. Ook online. Ook met dit stuk.;)

Lfs!